آستانه اشرفیه کربلای زمانه ما؛خون بی گناهان،فریاد بیداری

اختصاصی نبض خبر:  در دل شهر آستانه اشرفیه ، که روزی آرامش در کوچه ‌هایش جاری بود، امروز خاکی سوخته و آغشته به خون، یادآور جنایتی است که وجدان جهان را به لرزه درآورده است.

اینجا نه جبهه‌ ی جنگ است، نه پادگان نظامی…

اینجا خانه‌ هایی ساده ، با دیوارهایی است که طنین خنده ‌ی کودک ، زمزمه ‌ی دعای پیرزن، و نوای زندگی در آن جاری بود.

در اینجا کودکی بی‌ خبر از سیاست، در دنیای کودکانه‌اش خواب آینده‌ای روشن را می‌ دید…

نوجوانی بود که هنوز فرصت نداشت طعم جوانی را بچشد…

زنی با دستانی پر از مهر مادرانه، و مردانی بی‌ گناه که تنها گناهشان زندگی در سرزمین مادری بود…

همه ‌شان در یک لحظه، بی‌دفاع، آماج موشک‌ های کور دشمنی شدند که به دنبال خاموش کردن نور دانش بود، اما شعله‌ ی انسانیت را سوزاند.

در میان آوارها روسری آغشته به خون زنی را میبینی ، دفتر نقاشی کودکی را میبینی که رویاهاش را کشیده بود ، کتاب دانشجویی را میبینی که به امید ساختن آینده  روزی صفحاتش را ورق میزد

آشپزخانه ای را میبینی که روزی در آن عطر دست پخت مادر جان می گرفت ، حال امروز در میان آوار و خاکستر، قصه‌ خاموش یک زندگی‌ است

این جنایت آشکار را شخصی رقم زد که می گفت:«ما با مردم ایران کاری نداریم.»

 اکنون، این خاک سوخته، گودال‌ های خون‌آلود و آوار خانه ‌های ویران، گواهی می‌دهند بر جنایتی که دل هر انسان آزاده‌ای را به درد می‌آورد.

در پی حمله ناجوانمردانه رژیم صهیونیستی، هدف ترور یک دانشمند بین المللی‌بود اما یک محله، یک خانواده، یک نسل به خون نشست.

این فاجعه، به‌جای خاموش کردن صداها، آتش بیداری را در دل‌ ها شعله‌ ورتر کرد

آنچه ماند، تنها ویرانی نبود ؛ بلکه ایستادگی، غیرت، و بیداری ملتی بود که زخم دید، اما تسلیم نشد.

اینجا، فقط شهادت رخ نداد ؛ اینجا، فریاد بلند ملی‌ گرایی برخاست. اینجا، اراده‌ ای از جنس فولاد شکل گرفت که می گوید:

«ما ایستاده‌ایم، تا آخرین نفس، در کنار مظلوم، در مسیر حق.»

اینجا مقتل است…اینجا کربلای زمانه ماست و این خاک، تا همیشه بوی شهید خواهد داد. شهیدانی که رفتند تا ما بمانیم، و ما خواهیم ماند تا راهشان ادامه داشته باشد.

مرضیه سهرابی پور