اختصاصی نبض خبر: وقتی سخن از جنگ ۱۲ روزه به میان میآید ، ذهنها بیشتر به سمت میدان نبرد، رزمندگان و صدای گلوله میرود. اما در پشت این تصویر پرهیاهو، قهرمانانی حضور دارند که شاید کمتر دیده شوند؛ کادر درمانی که با جان و دل در خط مقدم زندگی ایستادند. جنگ ۱۲روزه اخیر نیز بار دیگر نشان داد که این فرشتگان سفیدپوش چگونه بیوقفه برای نجات جان انسانها تلاش کردند، بیآنکه لحظهای به خود یا خانوادهشان بیندیشند.
در شرایطی که هر لحظه صدای انفجار و آسیب فضای شهرها را پر میکرد، پزشکان، پرستاران و امدادگران، بیمارستانها را به سنگر مقاومت تبدیل کرده بودند. آنها در دل تاریکی و هراس، زیر فشار کمبود تجهیزات و دارو، حتی با خطر فروریختن سقف بر سرشان، دستانی شدند که مرگ را عقب میراند. شاید کمتر کسی بداند که در آن روزهای سخت، کادر درمانی گاه بیش از ۲۴ ساعت بیوقفه به مداوای مجروحان میپرداختند، در حالیکه خود نیز در معرض مستقیم خطر بودند.
این زحمات بزرگ اما اغلب پنهان میماند. نگاهها به سمت میدانهای نبرد است، در حالی که جبههای خاموش اما حیاتی در بیمارستانها و مراکز درمانی شکل میگیرد. اگر امروز از دلاوری رزمندگان سخن میگوییم، باید در کنار آن از فداکاری کادر درمان نیز یاد کنیم؛ کسانی که با صبوری، مهارت و ایثار، امید را زنده نگه داشتند.
قدردانی از کادر درمان تنها یک وظیفه اخلاقی نیست، بلکه ضرورتی برای ثبت حقیقت تاریخ است. آنان قهرمانان خاموشی هستند که بیهیاهو اما مؤثر، بخشی از پیروزی و مقاومت مردم را رقم زدند. جنگ ۱۲روزه نشان داد که مرز بین جبهه نبرد و اتاق درمان چندان دور نیست؛ هر دو میدان، عرصهای برای دفاع از زندگی و انسانیت است.
مرضیه سهرابی پور
